Waarom een Fair Practice Code niet zomaar werkt voor creatives

Is een fair practice code nodig? Ja, dat blijkt wel uit dit treffende stuk in de Volkskrant van Gijs Scholten van Aschat, en uit onze persoonlijke ervaring bij de training en coaching van creatives op zakelijk vlak. Gaat een fair practice code helpen het probleem op te lossen? Helaas wordt het antwoord op die vraag ook al beantwoord in dit stuk. De reactie van Talpa is een ‘doodnormale’.”Daar is geen geld voor…”, is zo ongeveer de meest gehoorde reden voor het niet betalen van (creatieve) arbeid.

Echter, als je erop doorvraagt, en gaat onderzoeken wat die 5 woorden echt betekenen, waar kom je dan op uit? Eigenlijk betekenen de woorden zoveel als: “In onze planning hebben we bedacht dat we dit niet gaan betalen, omdat we denken dat het niet nodig is”. Dat komt dus neer op het gebruiken van je ‘leverage’; weten wat de andere kant van de tafel waardevol vindt en dat gebruiken om de prijs te drukken. In vrij economische verkeer gebeurt dit iedere minuut en heet het simpelweg ‘onderhandelen’. Ons inziens is het belangrijkste punt hier dat er geen moment van uit wordt gegaan dat creatives willen of kunnen onderhandelen.

Het rapport “Passie Gewaardeerd” van de SER en Raad voor Cultuur doet verschillende, terechte, aanbevelingen. De aanbeveling die wij expliciet missen, is die van de zakelijke emancipatie van creatives zelf.

Al met al is het – naast een fair practice code – dus van ultiem belang dat creatives hun eigen waarde beter leren onderbouwen. En ‘nee’ durven zeggen als het weinig tot niets oplevert. Verwijzen naar een fair practice code kan in sommige gevallen helpen. In andere gevallen is er een ander gesprek nodig: een daadwerkelijke onderhandeling. #CreativeRevolution #Braenworks #WeBeenDoinThis #joinus

Lees ons manifest #Creative Revolution